Classic Cup Racing Unlimited Marrum 20 maart 2011

Op 20 maart hebben 4 leden van SRC De Bunker, waaronder ondergetekende en zijn buurman, deelgenomen aan de Classic Cup bij Racing Unlimited in Marrum. Na mijn ervaringen bij Slipstream te Cruquius leek mij een goede voorbereiding noodzakelijk en ben ik op zaterdag voor de race met drie auto’s afgereisd naar Marrum. Omdat de race weer met hand out P3’s verreden zou worden waren deze dan ook voorzien van deze compound. De keuze van de auto was afhankelijk  van deze training. Ik had de Fly Lola en Ferrari 512 en de NSR Porsche 917 bij me

Bij binnenkomst was Willem al aan het trainen met zijn Fly Lola T70 en hij was vol op aan het worstelen met de grip, zodat ik al enigszins voorbereid was op wat me te wachten zou staan.

Met mijn Lola was ik snel klaar. Hoewel deze op mijn thuisbaan een mooi gemiddelde rijdt, was de overbrenging te traag voor deze baan om een potje te kunnen breken. Dan de NSR Porsche maar eens geprobeerd. Bij Slipstream gleed deze auto alle kanten op en hier (met de P3’s van Cruquius er nog onder) was het niet anders; niet mee te rijden. Dan de Ferrari 512 maar. Met deze auto ging ik redelijk rond, maar ook niet om naar huis te schrijven. Maar ik moest toch een auto voor de race hebben, dus de voorlopige keuze viel toch maar op deze wagen. Op een bepaald moment mocht ik Willem zijn auto even proberen en dat vond ik eigenlijk de beste op dat moment, maar daar ging ie natuurlijk zelf de race mee rijden.

Terwijl we met de grip aan het worstelen waren kwamen Hans en Johan van MRCL binnen en die zagen de situatie even aan. Vervolgens heeft Hans even mijn bandjes onder handen genomen en ja, toen ging het een stuk beter. Maar de hand out bandjes van de zondag zouden nieuw en onbehandeld zijn en daar zou de race op gereden worden.

Toen de heren uit Leeuwarden weer vertrokken waren kwam Fred met zijn Porsche 917 de baan op. Net als ik had hij grote problemen om op de baan te blijven tot Roland op het idee kwam er andere velgen op te zetten. Na het verwijderen van de NSR luchtvelgen en het plaatsen van Slotingplus exemplaren ging het ineens een heel stuk beter, hetgeen mij op het idee bracht het zelfde te doen. Vervolgens de geslepen bandjes van de Ferrari eronder en ja..dit werkte. Binnen de korste keren reden zowel Fred als ik rondjes onder de 10 seconden.

Dit gaf moed voor de volgende dag.

Op zondag vertrokken Alphons en ik om 7 uur uit Delfzijl en waren om ongeveer 08:15 uur te Marrum. Snel nog wat oefenrondjes rijden om even de baan weer te “voelen”. 

Voor Alphons was dit nog veel belangrijker omdat ie nog nooit op deze baan gereden had. Ik zag aan zijn gezicht, dat ie vol goede moed was met zijn nieuwe ACD-regelaar en de vuurdoop van zijn restauratieproject, de Gama Matra.

Bij de keuring bleken de bestelde 20x11 bandjes op mysterieuze wijze verdwenen te zijn en moest overgeschakeld worden op 19x10. Deze pasten prima op mijn nieuwe Slotingplus velgen, maar ik dacht: “nog minder grip”.

De eerste ronde werd inderdaad een worsteling om op de baan de blijven, laat staan dat je enige strijd met een tegenstander kon leveren, alhoewel ik kijkend naar de verrichtingen van Alphons het idee kreeg dat ie goed rond ging (en aan zijn gezicht te zien, vond ie dat zelf ook).

Gelukkig werd voor de 2^e ronde besloten om wat aan het bandenprobleem te doen. Sebastiaan kreeg de opdracht om namens de wedstrijdleiding de bandjes te slijpen. Ik kan alleen maar zeggen dat ie, afgaande op de prestaties van mijn auto nadien, prima werk geleverd heeft. Hiervoor mijn dank.

Vanaf nu was het leuk racen en de tijden vlogen dan ook omlaag in relatie tot de eerste ronde. De strijd verplaatste zich van de eigen auto naar die van de tegenstander en dat is racen. Ook Alphons ging met zijn Matra rond als een speer en hoewel ik niet in de prijzen viel, hield ik een goed gevoel aan deze race over. Deze eerste Classic bij Racing Unlimited werd een zeer geslaagde dag, zowel qua evenement, organisatie, verzorging (de gehaktballen van Janneke), sportiviteit en gezelligheid. 
De uitslag staat hier
Meer foto's staan hier

PS. Na de kennismaking met de jongens uit Leeuwarden vraag ik mij af, waarom we daar nog nooit een Classic gereden hebben.

Een vermoeide Slot it Porsche 956C

Bij de SRC de Bunker rijden we om de 14 dagen een clubrace met Slot it Porsches. Deze races worden gereden met minimaal 150 gram magneetkracht, omdat het rijden zonder magneet op deze Friese club wordt ervaren als het rijden van een Elfstedentocht op botte schaatsen. Het geeft in elk geval aanleiding tot spannende races op het scherpst van de snede, waarin men elkaar geen duimbreed toegeeft. Gevolg; zeer zware belasting van auto en motor. Een crash geeft meestal een ferme klapper en de auto vliegt dan ook wel eens over de rand. De stukken (o.a. spoilers) vliegen er dan letterlijk vanaf.

Nadat deze Porsches eerst met de standaard “oranje” motor uitgerust waren, dacht men in de loop van het vorige seizoen dat het wel wat sneller kon. Alle motortjes zijn toen vervangen door “gele” 25k motoren.

Een eenvoudig rekensommetje leert dat zo’n Porsche op een clubavond zo’n 10 a 12 km rijdt, hetgeen inhoudt dat deze motortjes inmiddels minimaal 150 Km gedraaid hebben en dat begin je te merken. De laatste races (hoe is het mogelijk?) begon de Porsche in baan 3 wat vermoeidheidsverschijnselen te vertonen. Met deze auto kon je inmiddels een aantal bochten nemen zonder het gas los te laten, terwijl hij op de rechte stukken door alle overige auto’s voorbijgereden werd.

Ik heb hem maar mee naar huis genomen in een poging om hem te revalideren. Inmiddels is de auto volledig gedemonteerd om alle onderdelen eens grondig te reinigen. Het deel rond de tandwielen zat vol met een vettige smurrie. Na alles met wasbenzine te hebben gereinigd was één van de eerste zaken die opviel dat het chassis op één punt (net naast de motorhouder) was gebroken. Om dit met secondelijm te kunnen repareren is het zaak om beide breukzijden met spiritus te ontvetten opdat een goede hechting verkregen wordt. Ter versteviging is over de breuk nog eens een reepje zwart plastic aangebracht.

Ook bleek de achteras tegen een stukje magneet aan te lopen. Hoelang dit al het geval was, valt niet meer na te gaan maar dit heeft het motortje vanwege de extra belasting geen goed gedaan.

Om vet, stof en aanslag uit het motortje te verwijderen  heeft het een spiritusbad gekregen. Hierbij laat men het motortje op een batterij, ondergedompeld in spiritus, enige tijd draaien. Na het drogen zijn de lagers weer van een druppeltje olie voorzien en zou hij weer beter moeten lopen. Hoewel dit zeker het geval is, denk ik dat dit niet het snelste motortje meer is. Maar dat zal bij de volgende Porscherace blijken.

Tenslotte is de auto weer volledig gemonteerd en uitgerust met nieuwe slepers. Alle draaiende punten zijn van een drupje olie voorzien en de auto is weer “ready to race.” Ik ben nieuwsgierig naar de resultaten.

Problemen met draadbreuk in de Parma Plus regelaar

Op een Duitse site las ik een eenvoudige oplossing van het probleem van de draadbreuk in de Parma Plus regelaar, die ik gemakshalve maar even in het Nederlands vertaald heb.

Bij de Plus-regelaar is de kabel aan de gashendel helaas en zwak punt dat regelmatig problemen geeft. De zwarte kabel loopt aan de achterzijde van de regelaar in een S-vorm naar de wiper. Door het voortdurend bewegen hiervan ontstaan hier regelmatig kabelbreuken. Hiervoor bestaat een eenvoudige oplossing welke dit probleem voor altijd oplost. Leid aan de voorzijde van de regelaar een stuk kabel vanaf de wiper naar de schroef door de bronzen lager in de kunstof gashendel die de wiper met het zwarte hoofdchassis verbindt. Men kan het stukje kabel aan beide zijden vast solderen, of beter eenvoudig onder de bovenste schroef in het messingdeel  en de andere schroef  door de kunstof gashendel klemmen. Dit gaat heel simpel en betrouwbaar met een stuk sleepcontact (eventueel even aan beide zijden vertinnen). Vervolgens wordt aan beide zijden een klein gaatje voor de schroeven gemaakt en kan het geheel bevestigd worden. Dit houdt tot in lengte van dagen en er hoeft geen soldeerbout aan te pas te komen. Vervolgens wordt de regelaar omgekeerd en wordt de zwarte probleemkabel (die oorspronkelijk aan de achterzijde  met de wiper verbonden was) aan de onderste schroef bevestigd. Nog eenvoudiger is het om onder deze schroef gewoon de zwarte verf te verwijderen zodat de spanning direct naar het zwarte hoofdchassis van de regelaar kan stromen. Vervolgens kan de zwarte probleemkabel direct met het zwarte hoofchassis verbonden worden.

De oorsronkelijke tekst is te vinden op http://www.slotbox.de/

Sixpackrace te Marrum 6 februari 2011

Op 6 februari j.l. mocht ik als gastrijder van Team Deltaslot deelnemen aan de Sixpackrace bij Racing Unlimited te Marrum.

Op zaterdag 5 februari reed ik vanuit Delfzijl met stormachtige wind via de Lauwersmeerroute naar Marrum om kennis te maken met de baan bij Racing Unlimited. Daar aangekomen werd ik door de aanwezige leden Fred en Roland gastvrij met koffie en cake ontvangen. Ik was helaas niet op de open dag op 16 oktober j.l. geweest omdat ik toen andere bezigheden bij de SRC de Bunker had. Dit was een mooie gelegenheid om met Club en baan kennis te maken (mede met de reeds geplande Classic op 20 maart a.s. in het achterhoofd). De club beschikt over verschillende ruimtes. Een sleutelruimte, waarin tevens de bar is ondergebrachten en een hoofdruimte waarin de 4 sporen-Fleischmannbaan ligt. 

Deze 2 ruimtes worden onderling verbonden door een ruime overloop, waar je tussen de races door even kunt ontspannen. De baan van ongeveer 30 meter lang is overzichtelijk en netjes afgewerkt. De layout is te zien op de site van de Club.

Na wat rondjes gereden te hebben in baan 1, kwam ik er al snel achter wat de attentiepunten in de baan zijn en zodra de baan begint te wennen ontstaat er een mooi ritme. Om de benodigde "trance" voor echt snelle gemiddelden te bereiken zijn waarschijnlijk nog wat meer rondjes noodzakelijk. En dit is vermoedelijk alleen voor clubleden haalbaar.

Op zondag (racingday) ging ik al vroeg op stap. Bij aankomst rond 9 uur was het reeds een drukte van jawelste. Na kennisgemaakt te hebben met de overige deelnemers en mijn teamgenoten, snel nog even wat oefenrondjes. Maar de manches beginnen al op tijd, want het wordt een lange wedstrijd. Voor mij is dit helemaal nieuw. In wedstrijdverband heb ik nooit langere stints dan 4 minuten gereden en ik rijd met een auto die ik nooit in handen gehad heb. Nu rijden we stints van 17 minuten en ik moet zeggen dat me dat niet tegenviel. Zoals ik al eerder vermelde zit er een mooi ritme in deze baan en het ging dan ook lekker. De zenuwen maakte al snel plaats voor concentratie en ik kon af en toe redelijk strijd leveren. Met een totaal van 3 teamleden, 4 sporen en de genoemde 17 minuten per stint kwamen wij als Team Deltaslot in 3 uur en 24 minuten op een totaal van 1085 ronden en 17 baanstukken, goed voor een positie van hekkensluiter. Verdiend eerste werd het team van Fastlane met 1169 ronden.

The man off the match

Teleurgesteld? Een beetje m.b.t. het resultaat, maar verder heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Alles resumerend was het voor mij een geslaagd weekend met weer een paar nieuwe ervaringen. Het rijden in teamverband, de stints van 17 minuten, de baan van Racingunlimited en de Sixpackscene. Ik heb het naar mijn zin gehad en wil het team Deltaslot bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen en ik hoop dat ik ze niet teleurgesteld heb.

http://www.sixpack32.nl/
http://www.deltaslot.nl/

Classic Cup Slipstream 27 februari 2011

Op zondag 27 februari a.s. wordt de volgende Classic bij Slipstream in Cruquius gereden. Voor mij de inmiddels zevende classic waaraan ik deelneem.

De eerste was op 26 april 2009 bij de Bunker in Drachten. Mijn eerste kennismaking met een clubbaan en alhoewel ik toen zelf over een Carrerabaan van 32 meter beschikte, was deze baan toch indrukwekkend; 4 sporen en, als ik het goed heb, 45 meter. Het was ook de eerste keer dat ik zonder magneet reed en dat viel niet mee. Ik reed daar met de Alfa 33 van Slot it en werd 9^e overall en tot mijn eigen verrassing en verbazing best Rookie.

Lessen: Lood maakt je auto zwaarder en achterin geplaatst levert het geen merkbare bijdrage aan de tractie. Het werkt eerder nadelig, omdat het zwaartepunt van de auto (sidewinder) nog verder naar achteren verplaatst wordt en het gedrag van de auto nerveuzer wordt.

De tweede Classic was op 7 juni 2009 bij Speedtrack te Kampen. Net als in Drachten een Fleischmannbaan, maar hier werd met siliconenbanden gereden. Omdat ik niet met de zelfde auto aan de start wilde komen, had ik de Scalextric Ford GT 40 geprepareerd met Slot it onderdelen (motor, tandwielen en velgen). Daar werd ik 21^e en alhoewel ik niet verwacht had te zullen winnen toch een wat teleurstellend resultaat. Mijn buurman Alphons die voor het eerst meedeed, werd 22^e met de Alfa waarmee ik in Drachten gereden had.

Lessen: Sleperschoentje van Scalextric voldoet niet, chassis is te stijf, meer gewicht voorin.

Op 1 november 2009 reisde ik samen met Alphons en Dikke Leo af naar Cruquius voor mijn 3^e Classic. Hiervoor had ik zo een beetje alle bewegende delen van een Fly Ferrari 512s vervangen; Lagers en velgen van Slotingplus, nieuwe motor, sleperschoen, pinion en tandwiel van Slot it en onafhankelijk draaiende voorwielen. Resultaat: Zeer tegenvallend, 23^e overall.

Lessen: Alhoewel de auto op zich niet slecht reed, is baangevoel onontbeerlijk. Bij mijn eerste Classics was ik op zaterdag wezen trainen, nu was dat door de afstand niet mogelijk geweest. Ik reed dan ook als een dwijl.

Op 24 januari 2010 reden we opnieuw een Classic bij de Bunker in Drachten. Intussen was ik lid geworden van deze gezellige club in het Noorden des Lands en had ik de baan beter leren kennen, echter wel met magneet rijdend. En de overschakeling naar het rijden zonder magneet is dan toch iedere keer weer een hele overschakeling. Deze keer had ik de Fly Lola T70 geprepareerd. NSR-velgen, Slot it slepersschoen, tandwielen en 25k-motor , Slotingplus lagers. Resultaat 3^e standaardklasse, 10^e overall. De auto reed fijn, ik kende de baan, maar toch sloeg het pechduiveltje toe toen in de 2^e manche een botsing met een andere deelnemer erin resulteerde dat een achterbandje van de NSR-velg liep. Shit happens.

Les: Je maakt van een Fly nooit een Slot it, zonder iets aan het chassis te mogen doen (reglement), maar je kunt tegen heel veel kosten deze auto wel een heel stuk verbeteren.

2 mei 2010 reisden we weer af naar Speedtrack in Kampen. Hiervoor had ik een Fly Porsche 917 klaargemaakt, echter al bij de eerste trainingsrondjes bleek deze auto zich hier niet goed thuis te voelen (ik heb inmiddels geleerd, dat de auto testen op mijn Slotfirebaan thuis weinig zin heeft als er op een Fleischmannbaan gereden moet worden). Ik had tevens de Fly Ferrari 512 bij me waarmee ik bij Slipstream gereden had. Ook niet ideaal voor de Fleischmannbaan, maar hij reed bij de oefenrondjes in elk geval beter dan de Porsche. In de race ging ik echter volledig de mist in en werd 20^e overall. Geen excuses, ik reed gewoon slecht. Volgende keer beter!

Mijn zesde Classic was weer bij de Bunker in Drachten en wel op 21 november 2010. Ik wilde nu wel eens weten wat er zo bijzonder was aan een NSR-auto en had een Porsche 917 van dit merk aangeschaft. Helemaal standaard en alleen de magneet eruit en wat lood erin naar Drachten. Resultaat: 4^e modified, 7^e overall. De auto reed als een zonnetje, de baas had in de 2^e stint wat last van de zenuwen en presteerde daardoor minder dan in de eerste stint. Al met al toch tevreden. Is de NSR duur? Ja, maar Fly’s waarvan je de complete mechaniek moet vervangen om een enigszins acceptabel rijdende auto te krijgen ook. Als je het zo bekijkt is een Slot it, wat mij betreft, de auto met de beste kwaliteit-/prijsverhouding en ik kan dan ook niet wachten tot die GT40 van Slot it eens uitkomt.

Terug naar de Classic van 27 februari 2011 te Cruquius. Ga ik daarheen om te winnen? Geen kans! Hoeft ook niet (alhoewel het wel leuk zou zijn natuurlijk). Daarvoor zijn er teveel goede (thuis)rijders. Er zijn een aantal andere goede redenen om toch deel te nemen:

-         Een prachtige baan en de kans om hierop te rijden moet je niet voorbij laten gaan.

-         Een leuke sfeer met deelnemers van alle leeftijden, ervaring en behendigheid.

-         Een competitieve, maar sportieve strijd.

Ik neem 3 auto’s mee, maar beslis ter plekke met welke ik zal rijden. De Fly Ferrari, de Fly Lola T70 en de NSR Porsche 917. Alphons komt met zijn Gama Matra en één van mijn wagens zal als zijn reservewagen fungeren.